0

BİR DERİ CEKETE AŞIK OLDUM...!

Soğuğu umursamıyordum. Sadece 'onsuzluğu' düşünüyordum...
Ve bir kere daha lanet ediyordum sevdiğime...
Dostum titrediğimi fark etmiş olacak ki etrafı yokluyordu.
İşte tam o sırada zamanın akışı değişiverdi…
O kendi ceketini bana uzatıyordu.
Bir an hayal sandım. Karşımdaki ısrarcı davranıyordu.
Ellerim komut alamayınca harekete geçti.
Unutmuştum her şeyi, hayatı ve insanları…
Aklım aşk senaryolarının alışıldık sahnelerini mırıldıyordu.
Yürümek için ayağa kalktığımda, gözlerimin içi gülüyordu.
Onun gözlerinde de aynı ifadeyi görmek deli etmişti beni…
‘Gözler daima aldatır’ evet bu doğruydu ama o an için zaman kavramı bile yok olmuştu.
Fakat Sunrise üşüyordu… Bunu fark etmek tekrar ürpermeme sebep olmuştu.
Hemen vermeliydim. Ben ölebilirdim ama o mutlaka yaşamalıydı!
Son kez kokusunu içime çektim ki şunu fark ettim;
Unutamayacağım hiçbir zaman..! ne kadar acı çeksem de, onun eksikliği daima peşimde olacak…

0 isyan:

“Ve mutluluk bir kibrit çöpü.
Artık ne kadar yanarsa…”