0

Hoşçakal...!

'Bitti artık' diyebilmek o kadar zor mu?
Hadi ama ben böyle bir insan değildim...
Hatta insan bile değildim ben!
Acınacak haldeyim, sefilleri oynuyorum.
O bunu kolayca fısıldarken, niye lanet olası ben ağzımı kenetliyorum?
O beni sevmediğini herkese haykırırken, ben niye sevmekte ısrarcıyım?
Hanife'ye böyle olacağını söylediğimde yine haklıydım ben...
İnsanlar neden beni anlamamakta kararlı?
Aşık olmayacaktım güya ben...
Merti'im vardı sadece...
Sahi ya o da bırakmıştı beni! Yalnızdım her zaman.
Şimdi gitmek isteyen o... Ben yine bakıyorum ardından.
Olmamalıydı bütün bunlar. Gözümü kapatmalıyım ve en başa dönmeliyiz...!
Göz kapaklarım açılmamakta haklı. Biliyorlar onlarda, aslında herkes farkında.
Sessizliğime, karanlığıma geri dönmeliyim...
Eski dostlarım onlar. Beni aralarında gördüklerine pek sevinmediler...
Çünkü bırakmıştım onları, aşka yeniden kanarak...
Bunu atlatmam daha zor olacak.
Ölmek her zaman en kötü seçenek....
Hep yanlış şıkkı işaretlemekse, benim işim....!

0 isyan:

“Ve mutluluk bir kibrit çöpü.
Artık ne kadar yanarsa…”