0

MALIM, MALSIN, MAL...!


Duygularımı örtbas etme ihtiyacı duyuyorum nedense... Kaçmak istiyorum çoğu zaman, kendimin kendim olmadığı, hayallerin bile kapsama alanı dışında olduğu bir yere...
Hani kâbuslu rüyalarda birilerinden kaçmak istersiniz de bir türlü adım atamazsınız ya.
Tıpkı onun gibi…
KORKU DOLU VE ANLAMSIZ...

Duygu karmaşası içinde YÜZÜYORUM. Belki de güneşlenmenin zamanı geldi..


Ama yinede içimdeki yazar susmaya devam ediyor, korkuyor yazmaya! Sanki biri görürse yok olacakmış gibi... Cesaretini toplamayı başardığında ise satırları SADECE KORKU DOLU;

Eskisi gibi olamayacağım hiçbir zaman... Her an bir eksik vereceğim..

Zafer kazandığımı sanarken, mağlup olacağım hep.
Savunacağım kendimi, suçlu olduğumu bile bile..
Masum şahitler göstereceğim.... Övecekler beni, susacağım..


Yalnızlığa sarılmışım çünkü.. Ondan başka kimsem yok...

Sonunda vazgeçeceğim kötü olmaktan... Daha tecrübeliyim bu sefer...


Arkama dönüp bakacağım ve şunu göreceğim; sadece KAYBETMİŞİM... Kendim olmaya çalışırken yine farklı bir vücutta nefes alıyor olacağım... Ve hayat tecrübem yine BAŞARISIZ!

0 isyan:

“Ve mutluluk bir kibrit çöpü.
Artık ne kadar yanarsa…”