1

--CoCoSTaR--

''Ben hiç kimseyi böyle sevmedim ki sevgili...
Sonsuzluk gibi çıkıyordu bu ses içimden. Umutsuz bir yakarış gibi. Hiç bitmeyecek bir hasret gibi... Bu aşkı sen yaratmıştın, sen yok ediyordun. Melek gibiydin sanki. Vardın ama çok uzaktaydın. Ben hiç kimseyi böyle sevmedim ki be sevgili...''

  Karanlığa gömerken seni sessiz çığlıklarım vardı içimde... 
 Korkularım, yine bana kalan yalnızlığım vardı. Zormuş; bu kadar yakın olup da uzak durmak, bu kadar uzak olup da seninle dolmak... İki düşünüp bir yazıyorum her zaman ki gibi, öyle alışmışım ki kendimi sınırlandırmaya. Gidiyorsun ya artık çok uzaklara....?
 Varlığını ilk defa bu kadar derinde hissedip, kendimi sana açmışken gidiyorsun işte.
 İçimdeki yerini zor fark etti benliğim, yokluğunla daha da yorulacak, belki de darmadağın olacak. 
 Gözlerimdi sadece konuşan. İsyanlarımı, korkularımı, daralan zamanımı, yalnızlığımı anlattı herkese. Hiç kimsenin onları anlayamayacağını bildiği halde... Belki de buydu onu rahatlatan.
 İnan ki içimdeki dünyam, içinde bulunduğum dünyadan daha büyük. En büyük farkları; içimdeki benim dünyamda herkes olması gereken yerde, hak ettiği gibi...

                                     

1 isyan:

birtutamkekik

merhabalar:)
ne hoş bir sayfaa:)
bayıldım paylaşımlarınıza:)..
emeklerinize sağlık...
seve seve izleyiciniz oldum hemen...
bende sizi bekliyorum sayfama:)
kucak dolusu sevgilerimle....

“Ve mutluluk bir kibrit çöpü.
Artık ne kadar yanarsa…”