Bazen kimselere anlatamayacak kadar özlersin... Kendi kendine teselli verirsin.
Zor olur o. 
Cidden .
Düşünürsün öyle... 
Onun eksikliği diğer herkesi anlamsız kılıyordur.
Aklından her hali geçer, ama sen hep gülümsediği anları başa sarıp sarıp izlersin .
Sonsuzluğu bile düşünürsün bazen...
Onsuzluktan kötü olmadığını falan .


Yine de mutlu rolü yaparsın ama ...
Oyunculuğu benimsemişsindir çünkü .

:/ öyle işte .






0 isyan:

“Ve mutluluk bir kibrit çöpü.
Artık ne kadar yanarsa…”