Söylesene doktor neden bu kadar yorgunum ? Nedir bu çaresizlik ?
Yine sessizliğime karıştı gözyaşlarım... Kelimelerim niye sustu doktor?
Kime elimi uzatsam , kimi sevsem kaybolmaya başlıyor . 
Değer verdiklerim nerede?
İçimi döktüklerim, sevdiklerim nerede söylesene doktor !
Niye tükeniyorum ? 
Artık konuşamıyorum bile . Ne yaşasam sineye çekiyorum. 
Ben artık korkuyorum doktor .
Kaybetmek üzereyim kendimi...



0 isyan:

“Ve mutluluk bir kibrit çöpü.
Artık ne kadar yanarsa…”