''Son sözler vardır; bir türlü tükenmek bilmeyen... 
Vedalar vardır soğuk ve buram buram hüzün kokan... Anılar canlanır bir bir, biter tüm ümitler... Geriye kalan yalnızlıktır; o da sırf beklemekten ibaret...''

Ben Kandan Elbise Giydim
Kendinden bir şeyler kattın
Güzelleştirdin ölümü de
Ellerinin içiyle aydınlattın
Ölüm ne demektir anladım
Yer değiştiren ben değildim
Farklılaşan sendin
Sendin bana gelen aynalarla
Sendin bana gelen sendin
Artık ölebilirdim
Bütün İstanbul şahidim
Ben kandan elbiseler giydim
Bundan senin haberin var mı?

0 isyan:

“Ve mutluluk bir kibrit çöpü.
Artık ne kadar yanarsa…”