Gözyaşlarımın da haddi hesabı yok artık ...  Gelmeni de beklemiyorum . 
Ama seviyorum hâlâ . Her zaman ki gibi , her zaman olacağı gibi ... 
Sevmediğini söylüyorlar Sevgili , bozuk plak gibi sürekli bunu tekrar ediyorlar . 
Gülüyorum buna . Şimdi sana gel de hepsini utandır desem , neyse boş ver ... 
Hiç acımıyor mu için senin de böyle ? Karşımdasın işte , gülüyorsun yanında ki herkese ...
Sahi bi bana gülmedin böyle içten ... Bi beni sevmedin . Baksana , görmüyor musun beni ? 
Gözlerim doldu yine üzgünüm ... 
Mutlu olduğunu görmek güzel de , bensiz mutlu olduğunu görmek kanatıyor içimi...
"Unutsun Beni" demiştin hatırlıyor musun ?
Gözlerin gözlerime değse mutlu olan benden bahsediyoruz ...
Soğukta yokluğunun yangınıyla ısınıp , sıcakta yine yokluğunun verdiği özlemle üşüyen bir ben ...
Ben bu kalbe söz geçiremiyorum artık .
Sus ! Sakın söyleme sevmediğini , bilmiyor daha ... Dayanamaz . 
Yine eskiye döndüm şu günlerde ... 
Hepsini yaktım demiştim ya hatıraların , yalan söyledim işte ...
Yapamam biliyorsun .
Bütün gözyaşlarımı üç yıl önce tükettim sanıyordum ...
Yanılmışım .
Elime alır almaz ıslanan fotoğraflarından anladım .
Bu yangın geçti gitti sanıyordum .
Yanılmışım .
Gözlerin de kendimi gördüğümde anladım .

0 isyan:

“Ve mutluluk bir kibrit çöpü.
Artık ne kadar yanarsa…”